صوقوت

انگار به هر چه دست ميزنم به در بسته سر مي سايم.

انگار هيچ چيز نمي تواند خلا دروني ام را التيام بخشد.و اين حفره دروني

روز به روز عميق تر و هولناک تر ميشود..سخت مي گذرد و دلخوشي ها

خيلي زودتر از پيش مرا دلزده ميکند....اين به خاطر آن است که هيچگاه

حتي از کودکي شخصيت منسجم و قوي و جسور و آگاهي را نداشتم..انگار

از همان کودکي دنيا را يک جور هايي کج و کوله و بي قواره و خشن و

التهاب آور و سست و بي ثبات و دردناک مي ديدم..و اين داستان عليرغم

تمام جسارت ها و تغيير ها زير پوستي جريان داشته..خودم هم ميدانم

که با از دست دادن روحيه ام ،اين شرايط سخت ،افتضاح آميزتر شده..

دوست و ارتباط با او حماقتي است که ته نداردو شرايط سخت کاري جدا

از دست درد ،روح و روانم را کاملا از هم پاشيده...افسردگي شاخ و دم

ندارد که وضعيت همين روزها و شب هاي من است...و البته به جاي يک

قدم به جلو ده قدم به عقب سر ميخورم.انگار قسم خورده ام که خودم را

بکشم..