تاوان

نشستم.به خرید رفتم.نوشتم.گذاشتم اشک هایم از تنگ خانه چشم رها شود اما

آرام نشدم..فکر می کنم چرا؟؟اتفاق تلخی که افتاد جدا از ماهیتش به کدام

بخش نادیده روحم چنگ انداخت که اینگونه مرا از پا انداخته؟؟؟به بی نظمی

و حرف های خاله زنکی که پشت سرم بود اعتراض کردم و مورد تهمت و قضاوت

دردناک و بی ادبانه چند زن مواجه شدم..خشکم زد...تمام مسیر برگشت از کوه را

میان برف و یخ گریستم و وقتی از من معذرت خواهی شد حس کردم چیزی در

من شکسته که هیچ چینی بند زنی حتی دوست قادر به التیام آن نیست...سعی

می کنم آرام باشم..اما طرد شدن و به ناحق زیر سوال رفتن .تاوان این است که

جسارت همرنگ نشدن با جماعتی کوتاه فکر و غرق در روزمرگی را داشته ام...

یک احساس عظیم تنهایی در آستانه چهل سالگی....