25 مهر

شاید این لحظه ها واقعی نیست.توهمی است که دچار آن شده ام ..ناگاه سر کار

احساس کردم تمام دستگاه ها و ذرت ها و پاکت ها و مانتو های بنفش و صدا

هادر سرم به دوران افتاده و کمر دردم که 6 روز است مرا رها نمی کند تمام

سلول هایم را متلاشی کرده و همه چیز محو می شود و مثل گردبادی مرا در

خود می بلعد..با خود عهد کرده ام جواب دوست را ندهم....جواب دوست را

ندهم تا گریه و گلایه نکنم و عهد کرده ام فقط تا آخر هفته سر این کار مستهلک

کننده بمانم و عهد کردم ام که با ترس هایم مدارا کنم و عهد کرده ام که با

دوست حرف نزنم و عهد کرده ام که حریف خودم بشوم و کاری که در نظر دارم

را شروع کنم واشک هایم را قورت ندهم و.عهد کرده ام که با دوست حرف نزنم

و عهد کرده ام که کمتر از دست پسرک وسرکشی هایش حرص بخورم و عهد

کرده ام که با دوست حرف نزنم و عهد کرده ام که....

کمی استاخودوس دم کردم شاید کمی مرا آرام کند...