.....آوایی ست

شاید این لحظه ها واقعی نیست.توهمی است که دچار آن شده ام ..ناگاه سر کار احساس کردم تمام دستگاه ها و ذرت ها و پاکت ها و مانتو های بنفش و صدا هادر سرم به دوران افتاده و کمر دردم که 6 روز است مرا رها نمی کند تمام سلول هایم را متلاشی کرده و همه چیز محو می شود و مثل گردبادی مرا در خود می بلعد..با خود عهد کرده ام جواب دوست را ندهم....جواب دوست را ندهم تا گریه و گلایه نکنم و عهد کرده ام فقط تاآخر هفته سر این کار مستهلک کننده بمانم و عهد کردم ام که با ترس هایم مدارا کنمو عهد کرده ام که با دوست حرف نزنم و عهد کرده ام که حریف خودم بشوم و کاری که در نظر دارم را شروع کنم و...

باید حتما تغییری اساسی ایجاد کنم.احساس می کنم واقعا نمی توانم به این روند فلاکت بار ادامه دهم.....